Hoe ontstaat nu “die vonk”

Algemeen bekend is de verwantschap tussen magnetisme en elektriciteit. Als om een ijzeren staafje een draad wordt gewikkeld en men stuurt een elektrische stroom door de draad, dan wordt het staafje magnetisch. Omgekeerd; steekt men een magneetstaafje in een draadspoel zal er in de draad een korte stroomstoot ontstaan. Trekt men de magneetstaaf weer uit de draadspoel dan ontstaat wederom een stroomstoot, doch nu in de omgekeerde richting.

Wanneer nu om de ijzeren kern twee draadwikkelingen worden gelegd en door een van deze wikkelingen wordt stroom gestuurd (bijv. door de wikkeling te verbinden met een batterij) dan ontstaat in de tweede wikkeling een zogenaamde inductiespanning. Deze wordt echter alleen opgewekt op het moment dat de batterijstroom wordt in- of uitgeschakeld. De inductiespanning zal nog sterker worden als men de ene wikkeling over de andere plaatst en als de wikkeling waardoorheen de batterijstroom gaat uit weinig windingen van dik draad bestaat. De andere wikkeling dient dan uit veel wikkelingen van dun draad te bestaan. Om een vonk te produceren die een gasmengsel tot ontbranding brengt wordt bij een verbrandingsmotor van het principe der inductie een dankbaar gebruik gemaakt. Dit kan op twee manieren gebeuren. De eerste methode is om door de wikkeling van weinig windingen, de primaire wikkeling A (Afb. 2) , een batterijstroom te zenden. De secundaire wikkeling B (Afb. 2 ) is dan over de primaire heen geplaatst en hierin ontstaat een hoge inductiespanning die in staat is een vonk te produceren. De batterijstroom door wikkeling A (Afb. 2 ) wordt voortdurend onderbroken door de contactpunten welke ( op onze mono door de nok op de vervroegeras ) worden geopend en gesloten. De inductieklos (dat is de ijzeren kern met de primaire en secundaire wikkeling) wordt dan bobine genoemd en maakt deel uit van accu- of batterijontsteking, een systeem dat op de meeste automobielen en op een aantal (onze mono’s ) motorrijwielen wordt toegepast. 

Uit: brommers, scooters & motoren door J. Joppe  1963. Hans Kambier