Reis en toerverslag Geneve
2002
Reis en toerverslag van 17 t/m 20 mei 2002 in het
Frans-Zwitserse grensgebied, georganiseerd en o.l.v. ons medeclublid Han
Verhagen.
Het begon eigenlijk op de Algemene Ledenvergadering van
vorig jaar, toen ik, na al twee jaar passief lid geweest zijnde, daar kennis
maakte met de medeleden van de mono club. Een gezellige boel, en toen
niemand zich beschikbaar stelde, ik mij voor de twee volgende jaren als
kascontrolelid liet aanwijzen en kennis maakte met Frans Goris. Deze gaat
naast mede kascontroleur, nog een andere rol spelen in ons leven. Op de
jaarvergadering van dit jaar, we waren al geattendeerd in de mono revue,
deed mede monomaan Han Verhagen, elektrotechnisch ingenieur bij het Cern in
Geneve, zijn plannen horen aangaande toerritten in en rond Zwitserland.
Divonne Les Bains, camping Le Fleutron wordt de basis.
Gepland was: 1e pinksterdag: een rondrit
rond het meer van Geneve en de 2e pinksterdag: een toer in de
Franse Jura met de nodige hellingen en hairpins.
Ik weet dan al, dat ik bezitter word van een BMW R69S
van 1969, welke in Cap ‘d Ail, Cote ‘d Azure, staat en gerestaureerd moet
worden en dus naar Nederland moet komen. Een probleem, want onze aanhanger
is gebouwd rondom één R75/6, en hoe nu met twee BMW’s terug naar huis vanuit
Zuid Frankrijk. En nou komt de clubgeest om de hoek. Rob Hartman, hierover
verteld te hebben, laat meteen weten: “ jouw R26 gaat met ons mee terug op
de clubaanhanger, geen probleem, je moet ‘m wel hier uit Amsterdam vandaan
ophalen”.
Woensdag 15 mei een gouden bruiloft in Santpoort,
donderdag 16 mei de aanhanger met mijn R26, een fiets en 2 deuren met kozijn
voor onze zoon en schoondochter in Cap ‘d Ail met gereedschap geladen,
koffers pakken en vrijdagochtend om 4 uur rijden, richting Geneve. Een
loeiwarme dag met bij Frankfort - Stuttgart en Bazel 2½ uur filevertraging.
In de trekauto was het met airco best uit te houden, echter, de banden van
de aanhanger werden zo heet, dat de naden van de binnenbanden begonnen te
lekken in ik dus gedwongen werd onder Freiburg 2 tubeless banden om te
(laten) leggen. Ging vlot en niet duur. Vrijdagavond kwart voor acht
arriveerden wij op Le Fleutron na 934 km, en zagen en hoorden wij de
aanwezige mono’s. Na ons in de stacaravan gedoucht en geïnstalleerd te
hebben, een kennismakingswandeling over de camping, een monomaan op klompen
zien rijden, wie mocht dat nou wel zijn? (wellicht kan de redactie dat
uitvinden), koffie bij de clubauto en –tent. Daar zagen wij het monootje van
het echtpaar Bouman uit elkaar wegens koppelingsproblemen eerder die dag. De
Jura rit was om reden van regenvoorspelling die vrijdag verreden en moest
het gespan op/in de veegwagen naar de camping terug.
Bert en Martien druk bezig
met de zijspan van Bert
Wat schetst mijn verbazing de andere ochtend; het spul
was weer rijklaar! Met vereende krachten was tot donker toe gewerkt, maar
wel geklaard. Wéér die clubgeest! De zaterdagochtend; wakker geworden met
zware bewolking, met twee medeclubleden, onze R26 van de aanhanger gehaald
en om half elf gestart. Deze dag geen lange rit i.v.m. de regen, maar een
bezoek aan het Cern o.l.v. Han Verhagen, die daar werkzaam is. 10 minuten
van de camping weg: stoppen, ons ontbreken een aantal leden met als
voornaamste Rob Hartman met zijn spul. Wil van Hoof blaast met zijn 600
bimono terug, hem zien we niet meer die dag, echter onze andere waakhond
Bonne op zijn R75/5, wist ons te melden, dat Rob zijn oliepeilstok was
kwijtgeraakt. Toch voortaan na het oliepeilen toch maar even vastdraaien
Rob! Enfin de club was na 30 minuten weer compleet en dan is het gaan
met die banaan, in de majem en niet zo zuinig. Ergens in de middle of
nowhere, Rob bij een markt gestopt: waarheen nou te gaan? De kop van de
stoet weg; moeten we nou links of rechts af, veegbus weg, aantal volgelingen
weg, Han Verhagen en intussen; majem. Een stel, o.a. Rob, besluiten om hun
eigen weg te gaan, wij 5 of 6 mono’s besluiten te blijven staan en zie: na
20 minuten komt een R75/5 ons ophalen. Han is intussen met Theo van der Ros
in zijn Saab de weg teruggereden, een aantal mono rijders bij elkaar
gebracht en naar Cern gereden. Tot onze verbazing maar ook blijdschap bij de
ingang van Cern: Rob Hartman met een aantal mono rijders en de veegbus met
Huig Wagenaar. Hartelijk weerzien en dan op naar het demonstratie gebouw.
Daar onze natte zooi aan de kapstok gehangen en tot 13.00 uur gezien hoe
quasars ontstaan door de deeltjesversneller. Veel natuurkunde, wat ik ooit
eens op het Triniteits lyceum in Haarlem heb moeten leren, waar wat blijkt,
ook Han Verhagen zijn middelbare schoolopleiding heeft genoten. Pater
Verhagen en leraar Duits Hokkeling waren o.a. onze gezamenlijke
onderwijzers. De lunch in Cern, ik weet nou waarom ik zoveel belasting in
mijn actief werkzame periode heb afgedragen, was goed, voldaan en tevreden
via de kortste weg, de regen was wat minder, om 16.00 uur op de camping
terug. Daar mijn natte spullen uitgetrokken en te drogen gehangen. Henny, al
44 jaar mijn echtgenote, heeft de regen op het dak horende, mooi een lange
siësta gehouden.
Zondag 19 mei, Pinksteren, een nagenoeg wolkenloze lucht. Zullen we wel,
zullen we niet de toer rond Lac Leman maken? Rob, Han en Theo besluiten,
omdat vandaag 3 kinderen meegaan, de rit te bekorten en omdat het inmiddels
11 uur geworden was, iets in de buurt te gaan doen.
Met 18 mono’s, 4 bimono’s, 1 Guzzi, twee veegwagens met
aanhanger en 38 personen via mooie binnenwegen naar Preferanges aan het meer
van Geneve, heerlijk gelopen en koffie genoten. Respect heb ik voor Irma
Bouma, die met dochter in het zijspan, moeiteloos het tempo bijhield en in
rechterbochten, zwaar overhellend, kans zag het spul netjes aan de weg te
houden. Respect ook voor Wilson en Huib, zo zorgzaam voor Karin. Gelukkig
lacht ze graag, ondanks die afschuwelijke handicap. Via slingerwegen en door
mooie dorpjes rijden we naar Lac de Joux, waar we bij Les Charbonniéres een
groepsfoto met de motoren maken. De tweeling Bouma werden wat koud, maar
wilden niet in de auto, maar zaten de rit in de zijspannen uit. Als dat geen
echte motorrijders zijn.
Leuke groepsfoto’s werden er gemaakt
Ook Paddy (de
redactie hond) mocht mee en deed het heel goed zo naast zijn baasje.
Ansichtkaarten voor Nederland, mooi niet, in de katholieke Jura alles
gesloten. Via de Col du Marchairuz Zuidwaarts. Nyon komt op de borden en om
18.00 uur reden we Le Fleutron weer binnen. 148 kilometer vlekkeloos
verreden. Niet eten want…………Wanda en Han Verhagen hebben ons uitgenodigd
voor een barbecue bij hen thuis. Met de auto’s er naar toe en iets na Gex
komen we bij een chalet met royale tuin, feeëriek verlicht, waar we
ontvangen worden met een drankje. Wat daarna volgt is in één woord: klasse,
verwoord door voorzitter Theo van der Ros. Wil van Hooff ontpopt zich als
een prima kok, de hamlappen, kippepootjes en worstjes werden door hem
vakkundig gebraden, de saladetafel was grandioos!!!!!!!
Han, Wanda en hun kinderen, namens ons allen;
hartelijk, hartelijk dank.
De geweldige
barbecue met Wil van Hooff als kok
De terugweg werd om 23.00 uur aangevangen, waar Gerard
en Irene als gids dienden, niet geheel terecht, want we moesten terug om de
juiste weg naar Divonne te vinden. We moesten de auto’s buiten de slagbomen
laten staan omdat er na 22.00 uur niet meer op de camping gereden mag
worden. Het was een zeer geslaagde avond.
Maandag 20 mei, weer een stralende dag. Om half tien
bij de koffietent, gezellige drukte. Rode en witte busjes worden geladen.
Een aantal deelnemers moeten morgenochtend weer aan het werk en gaan
huiswaarts. Irma met kinders, Frans en mijn echtgenote Henny blijven vandaag
op de camping. Het wachten is op Han en Theo, die voor vandaag de bestemming
hebben opengelaten. Onder ons is de stemming; “niet te ver weg, onderweg
tijd nemen voor koffie en wat te eten”. Vanavond moeten de meeste de motoren
laden voor de thuisreis morgenochtend. Om 10.30 uur komt Theo en even later
Han, die dan voor een route zuidwaarts kiezen, waarop we rond 11.00 uur met
19 personen, 15 motoren en de veegbus weer richting Gex gaan. Daar allen
aftanken, en zonder in Zwitserland te zijn de Rhone oversteken.
Han en Theo
zijn inmiddels aangekomen op de camping
Omdat ik geen navigator heb, kan ik niet precies zeggen
waar we gereden hebben, echter het was een schitterende route, waar we na
een angstig donkere tunnel, slechts het achterlicht van de voor mij rijdende
deelnemer was leidend, een korte stop maken. Theo en Han gevraagd hebbend;
“waar kunnen we wat eten en drinken”? komen we 20 minuten later bij een
stuwmeer met elektriciteitscentrale, waar de volgens bestudeerd worden. Han
gaat naar een eettent op zoek en vindt die even later. Na een mooie hairpin
de motoren stallen. Hans Wagenaar laat even zien hoe met een R50 zo’n bocht
genomen wordt, een onbewaakte spoorwegovergang oversteken en een lokale,
niet al te schone eettent gevonden, waar de waard de dag van zijn leven had
met 19 gasten ineens. Het geluk was met ons als onze Belgische Ludo in het
Frans de nodige dranken en broodjes met beleg kon bestellen. Voorrijdend,
pittoreske dorpen, beboste heuvels en ideale bochten, moet na uur op een
landwegje afgestapt worden: Rob met zijspan, veegbus-trailer, karin en Huib
pleite. Toch te snel gegaan en konden ze ons niet bijhouden? Bonne en Hans
Wagenaar met de 500 bimono gaan terug tot waar ze nog bij de groep waren en
wij vleien ons in de zon op het weiland. 3 kwartier wachten met als
resultaat; “ we zijn ze kwijt”. Een mobiel telefoontje bracht uitkomst: waar
wij linksaf gingen, zijn zij rechtsaf gegaan en zwierven noordelijk van ons
met hetzelfde probleem; waar zijn de anderen? Besloten werd de rit richting
camping te beëindigen, waar we om 17.00 uur en 160 gereden kilometers
aankwamen en Rob, Karin en Huib ons al opwachten. Daar blijkt dat de
thuisgeblevenen zich ook goed vermaakt hebben. Het echtpaar Goris en wij
delen gezamenlijke kennissen: n.l. hun dochter Elma doet/deed zaken met onze
zoon Jan in Monaco. Soms is de wereld klein. Clubkoffie en dan de tent
neerhalen, de motoren laden, bijna iedereen gaat morgenochtend huiswaarts.
Het laatste avondmaal wordt door 16 leden in het camping restaurant genoten.
Het begon wat fris te worden, waarop ook daar de clubgeest een antwoord
vond. Met behulp van onze Vlaamse Ludo, die de kok kon vertellen wie wat op
z’n bord wilde, werd een geslaagd weekeinde besloten. Rest mij Rob te
bedanken, die donderdagavond op weg naar Noorwegen, mijn R26 in keurige
staat in Almelo kwam afleveren.
Graag tot de volgende keer.
Jan Witteman. |
