Op
de koffie bij familie Groot Nibbeling BMW Isetta liefhebbers
Het begin…
Als
eerste is er koffie en langzaam komt het gesprek op gang. En Jan begint te
vertellen. De Isetta is gekocht van een vriendenstel dat in Duitsland
woont. Wij waren er op bezoek en het onderwerp van een kleine auto kwam
aan de orde. Die wilden we altijd nog graag hebben vertelden we zo
spontaan. Loop maar eens even mee zei Jan de man van het vriendenstel. In
de schuur stond onder een dikke laag stof een Isetta. Jan had zelf een
driewielige Isetta met een wieltje achter die hadden we wel eens gezien.
Jan had er in een dolle bui nog eentje bij gekocht met vier wielen. Maar
kwam er al snel achter dat het zo veel tijd kostte om zoiets te
restaureren dat hij er geen gat meer in zag en hem wel wilde verkopen.
Intussen hadden zij ook een kind dus dan past het al helemaal niet meer.
Een Isetta is immers een tweezitter. Om dat op te lossen kocht hij een
Trojan met een bankje erachter maar die is inmiddels ook al verkocht want
ze hebben nu drie kinderen dus werd het tijd voor een ‘grote’ auto.
Het is wel een speciaal stel waar wij onze Isetta van gekocht hebben.
Alles is daar te koop! We zagen een mooie klok hangen de volgende vraag
was ‘wat bied je ervoor’? Zijn vrouw zei die middag ik hoef eigenlijk
geen kast meer in te pakken voor het ingepakt is dan is de verkoop al een
feit. Zo stonden de kopjes eens op het aanrecht toen ze terug kwam van de
boodschappen. De keukenkast had Jan in dat kleine half uurtje verkocht aan
iemand anders, meteen meenemen!
De restauratie…
En
van dat speciale stel komt dus de Isetta. We hebben hem in 1988 gekocht.
Hij was verwaarloosd er zat geen kabelboom meer in de auto en moest
volledig gerestaureerd worden. In de tussenliggende periode had de
restauratie ups en downs gekend. En stagneerden de werkzaamheden met
regelmaat. Het eerste probleem was al waar haal ik mijn onderdelen
vandaan. Nu heb je inmiddels door de loop der jaren adressen waar je
terecht kunt maar in het begin heb je niets. Aan nieuwe remcilinders was
heel moeilijk aan te komen. Op naar een kennis die de oude cilinders heeft
gehoond en toen pasten de zuigertjes niet meer. Nieuwe zuigertjes laten
draaien en daar konden dan weer remcupjes op van een oude Renault zo
blijft het improviseren. En die zitten er nu nog steeds in. In die periode
was daar bijna niet aan te komen. Dat was eigenlijk het grootste probleem.
En dan die voorophanging ook een probleem op zich. Als de auto een tijd
had stil gestaan lag er olie onder. De Isetta werkt met smeer potjes die
gevuld met olie. En door het lange staan kon daar maar zo alle olie
uitlopen. Toen sprak ik een andere Isetta man en die zei daar doe ik
helemaal geen olie in! Ik heb nog geen 10 kilometer gereden of ik ben het
al weer kwijt. En toen dacht ik bij mezelf. Ben ik (Nibbelink) daar nou zo
druk voor geweest. De interval van maandelijks bijvullen werd meteen
verschoven naar half jaarlijks. En nu heb ik de oplossing. De potjes
gevuld met een dikker vet. Een vetnippel gemonteerd op het potje en deze
vervolgens volgespoten met dik vet. En dat werkt heel erg goed. Het lekt
in ieder geval niet meer en je kunt hem nu tenminste overal neerzetten. Je
wordt niet meer aangekeken als je wegrijdt, druppels olie op de bestrating
zijn verleden tijd. Bij de ketting overdrijving (geen kardan dit keer)
daar lekt het bij de meeste Isetta’s nog wel. Hier is weinig aan te
doen, de mijne lekt niet zo erg dus ik heb daarmee wel een beetje geluk.
Een klusje wat ook veel voeten in aarde had was het inregelen en afstellen
van de versnellingspook. Dit is een nauwkeurig werkje omdat het een
compleet stangenstelsel is. En op meerdere plaatsen scharniert en idem
dito afgesteld kan worden. Ik heb nog even contact gehad met Gores maar
die heeft de auto zo gekocht zoals deze in de huidige staat is. Heeft
nooit met de versnellingspook hoeven experimenteren. Het is ook weer een
ander type namelijk een Amerikaanse uitvoering. Maar gaandeweg tijdens het
afstellen kwamen er meer versnellingen ‘boven water’. Het is nou
eenmaal bekend dat er 4 versnellingen vooruit en 1 achteruit op zitten. De
voorwielophanging speling vrij te krijgen door middel van opvulbusjes iets
wat ook niet zonder slag of stoot was geklaard. In eerste instantie wilde
ik het laten draaien maar dat viel heel erg tegen. En eigenlijk was het
helemaal niet zo moeilijk want de nieuwe bussen waren best te koop. We
hadden wel een adres via de club, maar die had niet zo veel. En die is
later ook nog eens afgebrand dus toen had hij helemaal niets meer. En een
andere leverancier had ze zo op de plank liggen, je moet het maar even
weten. Sinds kort betrekken we onderdelen van een leverancier in
Recklinghausen net over de grens. Hij kan putten uit een compleet
assortiment. En er even heen rijden is ook nog te doen circa een uurtje.
De foto’s van de restauratie…
Eerst
de 'ongespoten' foto plaatjes. De deur die er in zat was niet de juiste
die was van een andere Isetta. De kleur was niet helemaal 100% procent. Kijkend naar de foto’s van het blok komen die
overeen met de R25/3. Alleen heeft BMW later de kop aangepast aangezien
deze te warm werd waardoor de eerste versies warm liepen. Maar voor het
tot opbouw kon beginnen is er nog het een en ander vervangen. De
bodemplaat was verrot evenals de accubak. De rand van de bumper was
helemaal weg een complete rand er opnieuw ingelast. En idem dito bij de
spatborden daar was het al niet veel beter. De bumpers waren gedeeltelijk
verrot maar na wat las- en plamuurwerk en een likje verf zag het geheel er
weer redelijk uit. Ook zat de carrosserie onder de kleine deukjes een
collega heeft me hierbij enorm geholpen. De kinderen hadden in al die
jaren op en in der kleinwagen
kunnen spelen. Je zag wasco tekeningen op de zijkanten van de auto dus
waar die butsen vandaan kwamen was makkelijk te raden.
Technische keuring…
Voor
dat we de weg op konden moesten we eerst nog naar de RDW om een kenteken
te krijgen. Dat stelde uiteindelijk ook niets voor. De keurmeester ging
naar binnen koffie drinken. En zei dat ik de wagen maar moest wegen.
Vervolgens kwam ik binnen en hij vroeg wat hij woog? Bijna
360 kilogram vertelde ik hem. Hij zou er bij moeten zijn bij het
wegen maar uiteindelijk kwam hij niet achter zijn bak koffie vandaan. Hij
voerde de gegevens in en zette een handtekening en klaar was het. Een
wassen neus dat invoeren dus. Op naar de keuring waar het wat preciezer
aan toe ging. Verlichting en dergelijke werd gecontroleerd toen moest de
wagen op de testbank maar dat lukte niet qua afmetingen de spoorbreedten
zijn nu eenmaal anders dan bij huidige auto. De keurmeester bekeek de auto
aandachtig van boven tot onderplaat aan toe. En werd gelukkig meteen goed
gekeurd na zo veel gedane inspanning om de restauratie tot een succes te
maken.
Rijden…
Elke
auto heeft zo zijn typische start procedure. Absoluut geen gas anders
verzuipt hij meteen. En tijdens het lopen moet de choke al snel worden
uitgezet. En ‘snel’ schakelen is er natuurlijk niet bij. Je moet
rustig schakelen snel schakelen kun je doen met ‘moderne’ auto’s.
Niet iedereen mag er ook in rijden het liefste ben ik aanwezig als er in
gereden word. Bij het feest waren wij ook beide aanwezig. Het feest werd
in de achterhoek gegeven ’s middags heeft de auto in de garderobe
gestaan en ’s avonds in een hoekje in de zaal!
Een
trouwpartij in een Isetta een bijzondere gebeurtenis…
Tochten…
Langere
tochten met de Isetta hebben we eigenlijk nog niet gedaan. Een rit naar
Duitsland van 200 kilometer was al een aardige onderneming. Het hobbelt,
het hubelt en het schommelt het is niet zo dat je zegt “daar ga ik eens
4 dagen achtereen mee op vakantie”. Als we dan na de tocht samen op de
bank zitten dan zeggen we vaak tegen elkaar tjonge tjonge dat was weer een
hele onderneming. De laatste rit van het afgelopen jaar was de
herfsttintenrit in Winterswijk. Het was op die bewuste zondag een
schitterende zonnige dag. Helaas moesten we halverwege tijdens de koffie
pauze afhaken omdat we nog andere dingen te doen hadden. (Een echte
aanrader voor mensen die kleine auto’s willen zien in Winterswijk is de
opkomst gemiddeld groot.) De koffie pauzes daar kijk je graag naar uit.
Als de Isetta rijders uitstappen zie je ze ook eerst rekken en strekken
het is natuurlijk niet zo groot binnen. Het is niet zo dat je zegt laat ik
een uitgebreid anders gaan zitten…..daar is geen plek voor. Dus als je
een hele poos gezeten hebt dan wil je er gewoon graag eventjes uit. Maar
dat heb ik ook wel als ik achter op een motor zit. Een rit die altijd veel
belangstelling trekt is het jaar evenement (een weekend) van het DWAC de
vereniging voor de dwergauto’s. In 1998 was deze in Schaik in Brabant.
Vrijdagavond dat is traditie beginnen ze met een barbecue. Wij gaan altijd
de zaterdag dat is de langste rit en de mooiste rit. Onderweg zijn er dan
enkele koffie stops, altijd prima georganiseerd. Er komen zoveel
belangstellenden op af dat ze in groepjes starten anders zou de sliert te
lang zijn.
Bijzondere gelegenheden…
Het
is echt leuk zo zie ik (Johan Berends) foto’s van een fietsen stalling
in Haaksbergen waarin de kleine Isetta’s op een rij staan een
vermakelijk gezicht. De reden was dat we niet op de parkeerplaats mochten
omdat er een ‘stoomdag’ was. Er is altijd een plekkie te vinden voor
zo’n klein wagentje. Zo heeft eens een schooljongen een spreekbeurt
gehouden over de Isetta. Hij nam eerst een klein miniatuurautootje mee
naar huis die hij op school wou laten zien. Uiteindelijk kwam de Isetta
‘in levende lijve’ naar het schoolplein gereden door vrouwlief Groot
Nibbelink. De kinderen waren niet weg te slaan rondom de auto ze vonden
het schitterend. Bijna niemand had een dergelijke auto gezien. Maar ook
voor een opening van een tankstation in Lichtenvoorde met wasstraat was de
Isetta een geliefd object. De Isetta ging zelfs door de wasstraat echt
uniek ik denk dat maar weinig liefhebbers daar aan denken laat staan het
te doen. Met twee dochters van de garage eigenaar erin ging de Isetta de
wasstraat in en het bleef zowaar droog binnen. De reden dat hij graag een
Isetta had waarmee hij de zaak opende was dat de Isetta zijn eerste auto
was. Een leuk gezicht was dat tijdens de ‘wasbeurt’ ook de wielen aan
de beurt kwamen. Alleen werden deze niet gewassen daar er tussen het wiel
en de borstel zich nog een halve meter ruimte bevond! Een Isetta is nu
eenmaal veel smaller dan een hedendaagse auto.
Mee rijden…
Na
het gezellige babbel uurtje mocht ik (Johan) plaats nemen in de blauw /
witte Isetta en reden we een stukje in de omgeving een belevenis op zich.
Heerlijk om zo over de Gendringense wegen te zoeven met een gangetje van
circa 60 kilometer. Ik heb er van genoten zowel van de gezellige verhalen
als het ultieme ritje heel erg bedankt heer en mevrouw Groot Nibbelink.
Johan Berends
|
