Teutoburgerwoud 2002

Omdat onze mono nog niet zo lang rijdt, besloten we met de mono op de auto naar het Teutoburgerwoud te gaan. Het was wel even een gedoe om de mono bovenop de pickup te krijgen, maar na wat oefenen en het vervangen van rijplanken en blokken, lukte het met z’n tweeen. Om even voor drie uur kwamen we bij de camping in Leeden. De auto met aanhanger met de mono met zijspan, van Jan Akkerman stond ook voor het hek, dat ging n.l. pas om drie uur weer open. Op de camping waren ook al wat leden van de monoclub. Freek en Greet waren al met het koffiezet apparaat in de weer. Toen we de camping op mochten stond de tent snel en schoven we aan rond de koffietafel. De camping begon al spoedig vol te rijden met mono’s.

Wil van Hooff had er goed de wind onder en de volgende ochtend stond iedereen om tien uur klaar met zijn mono. Er waren er 4 met zijspan en 18 solo. De eersten startten echter zo snel dat wij al na 5 minuten de groep kwijt waren. We stonden moederziel alleen op een kruispunt te wachten tot de laatste er aan kwamen, gelukkig wisten die wel waar we als eerste heen gingen, n.l. de benzine pomp. Daar kwamen we gelukkig allemaal weer bij elkaar. Hierna ging het prima, de voorsten reden een stuk rustiger en iedereen keek regelmatig in zijn spiegel om te zien of degenen achter hem er nog waren en zonodig werd gewacht bij kruispunten.

We moesten even stoppen bij een uitzichtpunt omdat er een rem warm gelopen was. Die werd terplekke gerepareerd. De weg was prachtig en het weer ook. We stopten bij een konditorei waar Wil en Henk een schaal koeken haalden en grote mokken koffie. We konden lekker op het gras zitten bij onze mono’s. De route daarna was iets minder mooi, maar we wilden naar een motor museum en dat was de moeite waard. Het was een privé collectie. Twee grote schuren vol met heel oude motoren en een schuur met wat tractors en auto’s en een schuur vol met oude poppen.  

prachtig al die mono’s op een rij bij de rust

Greet bij alle poppen

één van de vele BMW’s die stonden opgesteld in de schuur

De vrouw gaf uitgebreid uitleg. De eigenaar is helaas ernstig gehandicapt na een beroerte en kan alleen nog met zijn mond z’n rolstoel bedienen. Hij vond onze mono’s wel mooi. Henk Groefsema bood namens de club een miniatuur mono aan.

Henk Groefsema biedt de Fam. Beckmann het tinnen mono model

Het rijden verliep allemaal prima. Yvonne verloor wel een keer haar accu, maar er waren genoeg mensen met elastiek, touw en tyewraps, zodat die snel weer op zijn plaats zat en bleef. De mono van Henk van de Woude hield er ook nog even mee op, maar dankzij het systeem van op elkaar wachten bij kruispunten kwam de groep vlot weer bij elkaar. We hadden nog een pauze met ijs en daarna kwam het mooiste stuk van de route met echte haarspeldbochten door prachtige bossen. ’s Avonds aten we met zijn allen een chinees buffet op de camping. Er kwamen ook nog wat verlate monoclub leden aan. ’s Nachts regende het en we zagen het al somber in voor de zondag, maar ’s ochtends brak de zon weer door en werd het nog mooier weer dan zaterdag. Omdat er veel mensen waren die nog een ritje wilden en omdat ook de laatkomers wel graag een stukje wilden rijden, maakten we nog een ritje met 3 zijspannen en 9 mono’s. We reden het prachtige haarspeld weggetje nog eens heen en terug. Om 12.30 waren we weer op de camping. De meeste moesten nu naar huis. Een paar waren vergeten dat het hek van 13.00-15.00 gesloten was en moesten noodgedwongen tot 15.00 blijven. Frans, Wilson en wij bleven nog een nachtje en hadden nog een geweldige middag. Eerst gingen we naar het motor museum in Ibbenburen. Dat is een veel netter en ook drukker museum. Buiten was de parkeerplaats  gevuld met veel Nederlandse motoren, waaronder ook oude. Binnen was een geweldige collectie. Daarna reden we over allerlei prachtige weggetjes naar Westerkappeln, op zoek naar het tractormuseum, dat bleek uiteindelijk vlak bij Lotte te zijn waar we ook steeds tankten. Dat was ook een interessant museum. Vooral een oude baas die er rondliep en precies wist welke nog van voor Hitler en welke van na Hitler waren. Daarna nog gezellig gezamenlijk eten en toen was het voor ons ook wel voorbij. We zien al uit naar een volgende gelegenheid om met de mono’s opstap te gaan.

Ronald en Marijke de Boer.